صادقی نقدعلی

گامی کوچک در راستای همدلی

آقای “بهنام صادقی” از فرهنگیان جهرمی٬خلاصه ای از فصل دوم کتاب علوم تجربی دوم راهنمایی را در قالب شعر با رویکرد تربیتی به نگارش در آورده اند که در ادامه میخوانید:

 

روایت می کنم   جانا  برایت
بکن گوش و شنو با قلب پاکت  
بود نعمت فراوان از برایت

سپاس حق بود اورا اطاعت  
یکی  نعمت  بود دیدن  برادر
مکن  آنرا به هر چیزی برابر  
ولیکن علتش دانی که چونست
دلیل دیدنت  دانی   چگونست   
همی  گردد   میسر   دیدن تو
چو آید سوی چشمت دسته پرتو     
اگر دیدی که جسمی میدهد نور                 
بکن فکرومشو یکدم تو مغرور   
که آیا   نور باشد از   وجودش  


               
ویا جسمی دگر دادست نورش  
منیرش خوان اگردادازخودش نور               
چو خورشیدی که ازخودمیدهدنور 
به غیرازاین بود   غیرمنیراو                        
چو میز و صندلی  کتاب وجارو   
مشویک آن منافق همچو شمعی                
که  گه غیرمنیر و گه   منیری       
مسیر نوررا   گویم   برایت                          
صراط  مستقیم  آید  به یادت     
بده صیقل    دلت را ای برادر                       
شود  شفاف  با  شیشه  برابر   
گرت بودی دلی همچون دل سنگ               
کدرخوانش پرازعیب وپرازرنگ   
کسوف وهم خسوف آیات الهی                    
که همچون سایه باشند چون سیاهی   
وسط چون بگذرد خطی زهرسه                  
بود  واجب  نمازش بهر هر که     
چو نوری ازدرودیوار برگشت                      
بخوانش بازتاب از هرچه برگشت  
دلت گر صاف باشد  مثل  آینه                    
منظم  منعکس  پرتو  به دیده     
اگر باشد دلت همچون موکت زبر               
موازی بر نمی گردد ازو خیر     
قوانین را رعایت کن تو جانا                       
تساوی را رعایت کن تو جانا   
اگر نوری به قلبت کرد تابش                      
عدالت کن مساوی بازتابش   
بود  حالا  زمان  درس آینه                       
به یادت آرد  این شعر یگانه   
آینه چون نقش تو بنمود راست                     
خودشکن آینه شکستن خطاست   
چو مومن آینه باشد بر دوست                
بگوید بی کم وبیش هرچه دراوست    
مجازی چون شود تصویر هرچیز        
نمایان میکندهم خوب وبد نیز   
امانت را زتختش میتوان یافت                   
که نوع دیگری نبود تورا راست    
دگرکاوست نامش دیگری کوژ                   
به یادت  آورد  شعر زن  گوژ    
نزدیک رفت پیرزنی گوژپشت وگفت               
این اشک دیده من و خون دل شماست     
کند  تصویر را  کوژش بسی ریز           
رفاقت می نشاید این چنین چیز   
که نومیدت  کند هرجا  که  باشد                 
برد تصویر را دورش   نماید    
نباشد  کاو آن هم     لایق     تو                   
دهد  خوب و بدت را بیشتر لو     
مجازی و  حقیقی  کار    کاوش                  
که تصویر مجازی کار کوژش   
چوکار هردوپر مکرو فریب است              
به آن دواعتمادامری عجیب است   
بود  کانون   محل  جمع  پرتو                
دهد  درسی نکو ما را من و تو     
همیشه یکدل و یکرنگ باشیم                        
چو کانون متحد درحرف باشیم    
چونوری که رودازجا به جایی                  
مسیرش کج  شود از  جابجایی   
نباید بشکنی جانم توایدوست                         
مقاوم باش چون سختی فراروست     
چه زیبا  میشود  نور سفیدی                    
رسد منشورپس ازآن عبوری    
ببینی توزهررنگی درآن نقش               
بسان رنگ گلها درتن فرش 
کمان رنگین که میبینی تودرابر         
دلیلش  این   بود  الله  اکبر    
شکست  نور بینی  در عدسی                        
خروج پرتوش بهرتودرسی    
یکی را همگرا  گویند   زیرا                  
کند نزدیک با هم  نورها را    
پراکنده شودازهم   چوبرخورد                     
کند با واگرا شکلش  بود  گود      
چوخوبی سویت آمدچون محدب               
بزرگش کن برای رحمت رب      
بدی را  چون  مقعر ریز گردان                         
وجودت را ز حق لبریز گردان     
بباید ازعدسی  درس  گیریم               
که ازدشمن به لطف هم نترسیم     
بیایید دوستان را  هم  گراییم                     
که دشمن رابه وحدت واگراییم    
چو عمر ما بود کم هم گراییم                          
که روز محشر از هم واگراییم  
خوشاصادق خوشاکلام صادق                          
نیندیشد  به  چیز

نوشته شده در یکشنبه ۱۸ دی ۱۳٩٠ساعت ۳:٥٧ ‎ب.ظ توسط رسول| نظرات ()



      قالب ساز آنلاین