صادقی نقدعلی

گامی کوچک در راستای همدلی

صداقت فردی ادیب ، با سخاوت ، متدین ، مهربان ، قوم دوست ، بی خیال به مال دنیا و متعصب بود . هم تعصب دینی داشت و هم تعصب طایفه ای، به افراد طایفه توصیه می کرده که ملک و املاک بخرید اما کسی به حرفش گوش نمی داده.

مرحوم صداقت حق بزرگی بر گردن طایفه نقدعلی به جهت باسواد کردن تعدادی از فرزندان این طایفه داشته است. از لحاظ کارهای اداری و نامه نگاری در خدمت این طایفه بوده و کمک خوبی در این زمینه انجام می داده است. در ماههای محرم و صفر منبر می رفته و روضه می خوانده است.

صداقت چگونه شاعر می شود ؟

خود صداقت به من گفت: شبی خواب دیدم که حضرت رضا(ع) چیزی در گوشم گفت صبح که از خواب بیدار شدم ذهنم باز شد و شروع کردم به شعر گفتن .

مرحوم صداقت در طول حیاتش اشعار گوناگونی به مناسبت های مختلف برای اشخاص مختلف، خوانین ، کلانترها ، مقامات کشوری و لشکری سروده است .

 

 

شعر زیر یکی از این نمونه هاست :

 

بدان ای پسر دهر ناپایدار                                          نباشد مکانی که گیری قرار

جهان همچو راهی است پر آبله                                   که باشد گذرگاه هر قافله

بسی خار از این راه به هر دل رود                                بسی خان والا که در گِل رود

بسی اسبها رفته در زیر زین                                        سواران بسی خفته زیر زمین

به چشمان خود در میان عرب                                     بسی دیدم ارباب جاه و ترب

که با حشمت و فر و جاه آمدند                                    در آخر به حال تباه آمدند

چه شد صاحب توپ و لشکر چه شد                        سرافراز اعراب خان عسکر چه شد

چه شد جنگجو شیر شیبانیان                                          هژبر عرب خان خانباز خان

چه شد خان شهباز شیر یلی                                       سرافراز ما کو محمد قلی

چه شد صادقی ابن عم حقیر                                       همان آقا میرزا و پورش امیر

نماندند در این سرای دو در                                        رضا خان و کوهی دو شیران نر

حسام عشایر سپهدار کو                                            به اعراب ما خمسه سالار کو

چه شد فتحعلی خان نایب چه شد                           که از دیده او گشته غایب چه شد


کجا رفت منصور سلطان راد                                     چه شد ایلبیگی اکرم خوش نهاد

نه بر جا سهام است و نه معتضد                                   که بودند بر خمسه ها معتمد

چه شد خان ضرغام سلطان که داد                               به ایلات خمسه سلاح و سداد

محمد شریف دلاور چه شد                                        محمد تقی خان یاور چه شد

چه شد نامور شیروانی صیاد                                       که بر قوم خود بود با عدل و داد

قلی خان کجا شد حسامی چه شد                               علی یداله نامی چه شد

امیر درازی علی شهاب                                             کجا شد به تعجیل او کرد شتاب

بگو سعدی آل سعدی چه شد                                    زیاد آن هنرمند بعدی چه شد

حسین علی خان نوری چه شد                                   جهان و وقار و صبوری چه شد

کجا شد کریم آن یل هوشمند                                   که در ایل کوچی بُدی سر بلند

علی اکبر آن سر گروهی چه شد                                 علی نقی شکوهی چه شد

چه شد مصلح خمسه از عاقلی                                   سرافراز جباره امیر قلی

کجا رفت عباسقلی نامدار                                         که بُد صاحب خُلق و عقل و وقار

کجا رفت قاسم بیگ نامدار                                       کجا رفت بهروز آن اقتدار

کجا رفت آخان و پس کو صمد                                  که شد بانی شهرکی از مدد

چه شد، ما همه خمسه ها را قوام                               هنرمند ترکان بهادر نظام

چه شد خان پرویز ما حیدری                                       که می بود مشهور به نام آوری

چه شد حیدری مهدی نامور                                     که بر فرقه ی حیدری بود سر  

محمد قلی قهرمانی چه شد                                      سرافراز بر پیر سلامی چه شد

بگو جان خان رحیمی چه شد                                   سرافراز بر لر کریمی چه شد

غرض زانکه دنیا بود چون رابط                                  که باشد رابطی کنار صراط

از این پل گذشتند جمعی کثیر                                چه عاقل چه جاهل چه برنا چه پیر

گذشتند و کِشتند تخمی به دهر                        که بعضی شکر گشت و بعضی چو زهر

تو گر عاقلی از صداقت شنو                                       بیفشان تخمی که سازی درو

 

اما واقعیت این بوده که نه طایفه نقدعلی و نه کسان دیگری از او حمایت نمی کردند و قدر اشعارش را نمی دانستند . متأسفانه خود صداقت هم قدر خود و اشعارش را نمی دانسته . خیلی وقت ها اشعارش ملعبه دست این و آن قرار می داد و به خاطر چیز خیلی ناچیزی ارزش خودو اشعارش را لگد مال می کرد.

نوشته شده در یکشنبه ٢٠ اسفند ۱۳٩۱ساعت ۱٠:٠٢ ‎ق.ظ توسط رسول| نظرات ()



      قالب ساز آنلاین